EM LI DU CÎHAN DIJÎN

Vê nivîsara bi hêz ji endamek Løvemammaene bixwînin, ku me destûr stend ku em bi we re parve bikin.

Nivîskar: Lena Ronge

Em di du cîhanan de dijîn.
Li cîhanekê zarokên hevalan mezin bûne. Ew ji welatê xwe dûr ketine, dibe ku li derveyî welêt. Hin hevalên keç hene, hin zarokên wan hene. Me ji biçûkatiya wan de şopand, me ew li ser lepên xwe girtin, leza levkirinê da wan, gava ku dilê wan yê yekem ket dilê wan, me teselî kir. 

Em dêûbav hevalên nêzîk in, em ji bo şîvê dicivin, diçin seyranê li daristanê, em pir caran qala zarokên xwe dikin. Li ser ku em çiqas serbilind in, ji bo ku em çiqas bextewar in dema ku ew li jiyanê xwedî derdikevin. Di demên têkoşînê de em çiqas ditirsin. Hin ji zarokan ji bo dîtina diplomê, hin ji wan karekî ku jê kêfa wan nayê têdikoşin. 
Em guhdarî dikin, serê xwe didin hev, hev nas dikin.
Dûv re qedehek me heye, difikire ku ew ê bi ser bikeve, ji pêşerojê re tost bike.
Û paşê jiyana rojane ye.
Û fatûreya elektrîkê.
Û di kar de pir pir zêde ye.

Paşê dinyaya din heye. 
Li dinyaya din em diçin cenazeyên zarokên hevalan. Me zarokên hevalên xwe ji biçûkatiya xwe de dişopand, me ew li ser çokên xwe digirt, li ber xwe didan, dema ku bi tenêbûnê dihesiyan me teselî dikir. Em dêûbav hevalên nêzîk in, em hev nas dikin, li daristanê dimeşin, em qala zarokên xwe dikin. Dema ku ew sê gavên din bêyî alîkariyê bi rê ve dibin, gava ku ew stranek zarokan bi îngilîzî dibêjin, em çiqas serbilind in. 

Lê bi piranî em dipeyivin ka em çiqas ditirsin. 

Hin zarok koçî mala xwe kirine, pêwîstiya wan bi alîkariyê heye. Hinek ewçend tenê ne ku ji xewê xwe digirîn. Hinek êdî nikarin bixwin. 
Em guhdarî dikin, serê xwe didin hev, hev nas dikin.
Dûv re em qedehekê hildidin, dihêlin ku em tiryakê bibin, li pêşerojê nafikirin. 
Û paşê jiyana rojane ye.
Û nameyek ji NAV.
Û redkirina serlêdanan. 

Û paşê jî cenazeyek din heye.
Û yek jî.
Û yek jî.