561 ROJ

“Me jî îro hêsirek rijand, lê ne ji bo kêfê ye«. Serokê me û cîgirê serokê me nivîsek pir baş nivîsand li ser navê Løvemammaene ku niha li ser tê weşandin TV2.

Tevahiya kronîkê li jêr bixwînin an jî biçin malpera TV2.

561 roj parastin, lê ne rojek din.

Li ser TV, em dikarin bibînin ku Bent Høie tiliya xwe dipêçe, serokwezîr hembêz dike û hêsir dirijîne dema ku vebûna civakê nuha rastiyek e. Me jî îro hêsirek rijand, lê ne ji kêfê ye. Ji ber ku dema ku mirov dilşa dikin, komek piçûk wekî windakerên mezin têne hiştin.

561 roj berê, Erna Solberg ji me Norwêcî re got ku:
“Îro, hikûmeta Norwêcê di dema aştiyê de tedbîrên herî xurt û dagirker ên ku me li Norwêcê girtine, dike. Bi temamî pêwîst e.”

"Em vê yekê dikin da ku enfeksiyonê sînordar bikin, ku ji bo pir kesan bê zirar e, lê ji bo hinan dikare pir xeternak be. Em vê yekê dikin ji bo parastina wan kesên ku herî mexdûr in. Ev xebateke dijwar e ku divê em bi hev re û li ser navê civakê bikin.", wê demê Bent Høie got.

Û em tevlî bûn, ji yên din zêdetir.

561 rojên xizmeta dilsoz.

Ji ber ku bi taybetî di dema belavbûna Koronayê de zarok û ciwanên nexweşên kronîk û giran û malbatên wan yek ji wan girûpên welatiyan bûne ku herî zêde qurbanî dane û herî zêde êş û azar dîtine. Hûn ne tenê dikarin tirsa ku mirovên gelemperî nas kirine bi sed zêde bikin, lê wê hingê hûn dikarin biceribînin ku meriv 13 salî çawa ye û bi 4 kunên vekirî di serê xwe de bi mehan li dora xwe bizivirîne, an jî meriv bi çi rengî ye 70 cm. Heftê 4 caran kateterek dirêj di rûviya zarokê xwe re derbas bike, dema ku we berê qet nekiribû, ji ber ku beşên zarokan ên nexweşxaneyê nemane. An jî çawa ye ku zarokek di qirika wî de qul hebe û 24/7 ajalvanek 24/7 hebe, ku her dem hewcedariya wî bi çavên argustî heye, lê ku ji nişka ve di şevekê de hemî alîkariyê winda dike. Wusa bû ku malbatên bi zarokên bi giranî nexweş re beşek mezin an hemî karûbarên xwe winda kirin dema ku civak sala borî girtî bû, tevî karûbarên tenduristî û lênihêrîna yasayî. Di karûbarên lênihêrîna tenduristî yên pispor de, operasyonên girîng hatin paşxistin û gelek dêûbav neçar bûn ku prosedurên bijîjkî yên ku hewceyê pisporiya hemşîreyê li malên xwe, bi xetereya xwe bimeşînin.

Divê zarok bi rastî çiqas êşê ragirin? Ger hûn, wekî dêûbav, di dema prosedûra bijîjkî de tiştek xelet bikin ku ji nişka ve divê hûn bixwe bikin? Kî dê alîkariya te û zarokê te bike? Hûnê kengî bixwin û kengî razê?

561 roj di dojehê de.

Ji bilî ku di dema pandemiyê de bi zarokek nexweşek giran re bijîn, bi tercîhek bi teşhîsek hindik a ku hûn hindik pê dizanin, xwişk û bira hene. Xwişk û birayên saxlem ên ku di heman demê de mafê wan ê jiyanek ewledar û baş a rojane jî heye, lê ditirsin ku bibin yê ku enfeksiyonê bi xwe re tîne malê û jiyana xwişka xwe ya mezin an birayê xwe yê piçûk distîne.
Ji ber vê yekê em tevlî xebatên xêrxwaziyê yên ji bo civakê bûne. Xemgîn e ku endamên me bi xwe nebin beşek ji wê - civata ku ew e. Ji ber ku dema niha behsa korona û vebûna civakê tê kirin, bi kêmasî behsa zarokên nexweşên giran û dimirin.

Piştî 561 rojan hîn jî ji bo zarokên di bin 12 saliyê de nexweşên giran û dimirin û nikarin bên derzîkirin tedbîrên baş nînin. Divê ev zarok nebin beşek ji civaka girîng.

Em ji bihîstina rayedarên tenduristiyê bêzar bûne ku ew fikarên me fam dikin. Tu feydeya me nake. Em ji peyamên ne zelal bêzar bûne. Em ji bihîstina hemî vîrusên vegirtî yên ku zarokên me bi rastî dikarin li dijî wan werin derzî kirin westiya ne. Em ji bihîstinê bêzar bûne ku kêm e ku zarok bi giranî nexweş bibin an bimirin. Em dizanin ku îhtimal kêm e, lê kêm caran ji ber ku ew alîkariya malbata ku bandor dike nake!
Paradoksek e ku erd û ezman ji bo parastina mezin û kal û pîrên nexweşên kronîk ketine tevgerê, lê zarokên me yên nexweşên kronîk ên ku tevahiya jiyana wan li pêşiya wan e, ji xwe re têne hesibandin.

561 roj parastin, lê ne rojek din.

Malbatên ku zarokên wan ên bi nexweşiya giran, kêm kêm, bijîjkî tevlihev û dimirin nizanin çi bikin, bi kê re têkilî daynin, ji bo alîkarî û şîretan serî li ku bidin, an kî dê berpirsiyariya peydakirina hewcedariyên wan ji bo agahdarî, pêşniyar û alîkariyê di vê daxwazê de bigire ser milê xwe. rewşa ku em niha hem bi pandemiyê re rû bi rû ne, hem jî bi vebûna civakê û hem jî demsala zivistana dijwar a ku li pêş tê pêşbînîkirin.

Ji bo gotina yek ji endamên me:
“Zarokê min li Norwêcê bi nexweşiya xwe yekane ye. Ji 30 parçeyan kêmtir hene. Worldwide. Ji min re hat gotin ku bi pisporek re têkilî daynin? Ew kir. Pispor nizane. Doktor li Dewletên Yekbûyî? Wî jî nizanîbû. Ez çi dizanim? Ez dizanim ku berî ku pandemî li welêt biqewime, zarokê min grîpê ket. Piştî grîpê, wê nema dikaribû bizivire an jî bi piştgirî rûne. Wê êdî nikaribû xwarinê daqurtand û bixwara. Epîlepsî ezman bilind bû. Her cara ku enfeksiyonek wê hebû, forma wê têk çû. Ger ew covid biqewime çi dibe?"

Ti agahî û planek ji bo me nîne. Kes berpirsiyariya zarokên me yên mexdûr nagire ser xwe. Dibe ku ji bo kesên biyanî, tevî rayedarên tenduristiyê yên Norwêcî, fêmkirina dijwar e ko nexweş, ko kêm û ko Bi rastî hin zarok tevlihev in, lê ew jî girîng in.