DEMA ZAROKÊN ME MIRIN DIVÊ EM BANGÊ KÊ BIDIN?

Even çar salî ye û li bakurê Trøndelagê dijî. Heta du saliya xwe tam saxlem bû. Niha felc e, kor e û zimanê xwe winda kiriye.

Heta ku ew hê biçûk be jî dê bimire. Ji ber ku laşê wî tijî spazma ye gelek diêşe. Ji ber vê yekê ew ji rêwîtiyê hez nake; teng rûniştin diêşe. Diya wî, bavek, birayek wî heye - û piştî çend hefteyan dê xwişkek piçûk were.

Bê pêşniyar.

Heta bêbext bû. Ew bi nexweşiyek ku jêhatîbûna wî distîne û jiyana wî kurt dike. Lê hîn zaroktiya wî ya xweş heye. Ew bi malbatek ku ji dil jê hez dike re dijî. Ew tê qijkirin, ew qas bi deng tê hejandin ku her tiştê di hundurê wî de şa dibe, ew tê maçkirin û girtin û ew beşdarî her tiştê ku dibe dibe. Ew bi ewlehî ji hêla hezkirina mirovên ku wî baş nas dikin û ku dikarin hemî nîşanên wî şîrove bikin ve girêdayî ye.

Even ya çar salî di lênêrîna paliatîf de ye. Û her çend rêwerzên neteweyî yên ji bo lênihêrîna paliatîf zarokan diyar dikin ku divê her herêmek tenduristiyê tîmek lênihêrîna paliatîf a zarokan a pirdîsîplîn ava bike, ku her beşê zarok û ciwanan divê tîmek lênihêrîna paliatîf a zarokan a pirdîsîplîn ava bike - û ku divê her şaredarî zelal bike ka ew ê çawa paliyatîfek organîze bikin. xizmeta lênêrîna zarokên li şaredariyê dijîn - ev pêşniyar ji bo wî û malbata wî tune.

Rêbername têne pêşkêş kirin; NOU-ya têrker hatiye nivîsandin û hukûmetê bi eşkere gotiye ku ew dixwaze balê bikişîne ser lênihêrîna paliatîf ji bo zarokan. Lê fon kêm in.

Rûmet? 

Naha, li şûna wê, zêdetirî 30 mîlyon ji Midûriyeta Tenduristiyê hatine ragihandin, ku dê biçin rêxistinek dilxwaz / neqezenc. Armanca pilanê "afirandina cihêrengî, kapasîteya û rûmeta mezintir bi rêya damezrandin û xebata yekîneyên paliatîf ên ku li gorî felsefeya hospisê têne rêve kirin" e. Ne rast e ku çima tam ev awayê organîzekirina palpiştiya zarokan hatiye hilbijartin.

Nivîsa ragihandinê bixwe rasterast bi rêgezên neteweyî re nakok e. Veguheztinên dewletê yên ji bo dermankirin û lênihêrîna palyatîf di dawiya jiyanê de di sala 2019-an de 8 mîlyon NOK bû. Ji vê yekê, 2,5 mîlyon kron ji Komeleya Paliasyona Zarokan re çû, ku dixwaze li Kristiansand xaniyek zarokan ava bike, 2,5 mîlyon kron ji Oslo Met re ji bo perwerdehiya pêşdetir di warê palisyona zarokan de ji bo komên tenduristî û xebata civakî, û sê mîlyon kron ji bo paliasyonê. ji bo komên ji bilî zarok û ciwanan.

Derd.

Ger yek pir nexweş be jî, kêm kêm hêsan e ku meriv bizane kengê mirin nêzîk dibe. Ya ku jê re qonaxa termînalê tê gotin - cara dawîn berî mirina - dikare were û biçe, nemaze di zarokan de - bi hefte û mehan, belkî bi salan jî. Ji nişkê ve zarok dilteng dibe û dikare di navbera qonaxên termînalê de gelek demên baş hebe.

Jiyana di vê de pir daxwaz e. Wekî dêûbav, hûn bi pisporên li dora we ve girêdayî ne ku dikarin ji we re bibin alîkar ku hûn ji bo zarokê weya nexweş çêtirîn biryarên gengaz bidin. Di heman demê de ew girêdayî anesthezyîst û hemşîreyên jêhatî ye ku nêzî malbatê bin da ku ew di rojên dawîn de bibin alîkar.

Dikare bimire diêşe. Hin gelek nîşanên pir ne xweş dibin. Ji bo vê dermanê pêşkeftî heye, lê wê hingê pêdivî ye ku gihîştina hundurîn û personelên jêhatî yên ku dikarin di demek kurt de bibin alîkar hebin. Ji bilî vê, girîng e ku hem zarokê ku dê bimire û hem jî her kesê li derûdora xwe ewle û lênihêrîn hîs bike.

Kalîteya jiyanê. 

Dibe ku di nava vê zilmê de ne gengaz be ku mirov zarokatiyek ewle bide zarokan. Lê ne mimkûn e. Gelek malbatên ku li Norwêcê dijîn hene ku neçar in xwe amade bikin ji bo windakirina tiştê herî baş ku di destê wan de ye - di heman demê de piştrast bikin ku jiyana van zarokan bi demên xweş û bextewar dagirtî be. Ku zarokatiyek xweş ji zarok û birayên nexweş re çêdike dema ku ew di burokrasiyek de dijîn ku kêm caran tişt bêyî şer diqewimin.

Yê ku min di destpêka nivîsê de ji we re got jî yek ji wan e. Navê diya wî Beate ye. Ew dinivîse:
"Ji bo ku kalîteya jiyana Even bi qasî ku gengaz be, divê lênihêrîna xwe ya paliatîf li herêmê werbigire, lê ne şaredariya ku em lê dijîn û ne jî nexweşxaneya ku ew lê tê dermankirin ekîba xwe ya lênihêrîna paliatîf a zarokan tune. Even kor e û bi tevahî li deverên bi bîhn û dengên ku ew dikare nas bike xwe herî ewle hîs dike. Ez difikirim ku ew ê ji bo malbata me ewlehiyek mezin be heke em tîmek pisporên herêmî hebin. Kesek ku di vê qonaxa jiyanê de piştgiriya me bike. Kesek ku me dikaribû pirsan jê bikira û jê re zanîna ku ji jiyana Even maye bigirta.".

Bêbawerî. 

Tiştê ku Beate li vir dibêje, bi nivîsek sade, ew bi tenê ne. Wê û malbata wê kesek xwedî pisporiya rast tune ku ji hemîyan dijwartir biaxive. Dema ku Even bikeve beşa dawîn a jiyana xwe, kes tune ku bang bike.

Beate li devereke din a welat xaniyek naxwaze. Ew naxwaze ku hîn bêtir mirovan nas bike û wan bi dîjîtal li ser zarokek ku tenê bi hev rebûna demek dirêj ve were fam kirin agahdar bike. Ew naxwaze ji ya berê zêdetir wext li saziyekê derbas bike - an jî xwişk û birayên piçûk ji jiyana wan a rojane derxîne. Pêdivî ye ku meriv neguhezîne nexweşxaneyek jî ew e ku meriv wî ji her tiştê ku ewledar e û zarokatiyek xweş dide wî dûr bixe.

The kompetens. 

Diya Even dixwaze tiştê ku di rêwerzên neteweyî yên ji bo palibûna zarokan de hatî destnîşan kirin: Ku meriv di hawîrdora herêmî de ji hêla mirovên jêhatî ve were dorpêç kirin da ku mirin li cîhê ku ji zarok û malbatê re çêtirîn be pêk were. Li malê, li rûniştina bêhnvedanê, an jî li nexweşxaneya ku hûn tê de ne.

Û paşê, gava ku her tişt pir bêdeng e. Gava ku hûn hewceyê piştgirî û arîkariya xemgîniyê bibin ku hûn bikaribin birînên xwe bidomînin, dibe ku hûn nikaribin bi tenê ragirin. Gava ku her endamek malbatê hewcedariyên cûda hene, xwişk û bira hewce ne ku di hawîrdora tavilê de bin, karên we hene ku divê hûn serdest bin û keder kunên ku we çu carî nekaribûya berê xeyal nedikir dikole. Wê hingê arîkariya ku hûn dikarin bi qasî ku pêkan nêzîk bibin, tenê arîkariya ku dixebite ye. Bi kesên ku zarok nas kirin, ku dizanin mirin çi ye û dikare çawa xuya bike. Kî pispor in û beşek ji tîmek lênihêrîna paliatîf a pediatrîkî ya navdîsîplîn in.

Li ser qursa rast? 

Em li Løvemammaene bi tundî bertek nîşanî vê yekê didin ku rêwerzên ku baş in û bi bingehek zanistî bi hêz in hatine nivîsandin, lê ew drav hîn jî ji bo armancên bi tevahî cûda têne veqetandin. Pêdivî ye ku her sal potek mezin were veqetandin da ku li hemî beşên zarokan li çaraliyê welêt ekîbên palisyona zarokan ên navdîsîplîn werin çêkirin û xebitandin.

Em nûnertiya gelek dêûbavên ku zarokên wan ên bi nexweşiya giran hene. Nîşaneyên zelal ên ku em ji wan digirin ev in ku ew dixwazin dermankirina paliatîf li hawîrdora xweya tavilê ji hêla tîmek ku dikare malbatê ji nêz ve li seranserê pêvajoyê bişopîne. Ew pere dike. Heya ku bijarteyên rastîn nebin azadiya rast a hilbijartinê pêk nayê.

Guh bidin civaka pîşeyî, bijîjkên zarokan, hemşîreyên zarokan û dê û bav! Êdî nehêlin em di vê yekê de bi tenê bisekinin, nefikirin ku yek komele nûnertiya me hemûyan dike. Ew ji rastiyê pir dûr e. Em ji pisporên ku karê xwe dizanin alîkariya profesyonel dixwazin. Cihê ku em lê dijîn - zarokên me berî ku bimirin li ku dijîn. Destûr nedin ku palpiştiya zarokan bibe ramanek karsaziyê!

Kronîk i Dermanê îroyîn ji hêla Catharina Dørumsgard ve, endamê Løvemammaene, li ser navê Komîteya Pevçûna Zarokan a Løvemammaene.
Hev-nivîskar: Nina Bakkefjord, Eline Grelland Røkholt, Anne Kristine Risvand Myrseth, Beate Søraunet, Bettina Lindgren û June Wallum.