نامه ای به مدیر دولتی در مورد پزشکانی که از نوشتن گواهی پزشکی خودداری می کنند

Løvemammaene نامه زیر را به مدیر دولتی ارسال کرده است که در آن ما در نهایت از مدیر دولتی درخواست می کنیم تا یک نامه راهنمایی برای BUPs و خدمات توانبخشی کشور در مورد گزارش پزشک در رابطه با درخواست کمک هزینه مراقبت تهیه کند.

در زیر می توانید متن کامل این نامه را بخوانید.

چالش های عمده مربوط به کمک هزینه مراقبت برای کودکان مبتلا به اختلالات روانی و تشخیص های شناختی.

سازمان Løvemammaene و خدمات کمکی Løvemammaene در طول زمان شاهد یک مشکل مکرر در رابطه با والدین/مراقبانی بوده‌اند که به پول مراقبت نیاز دارند و گواهی پزشکی لازم را دریافت نکرده‌اند، در صورتی که کودکان در BUP (روان‌پزشکی کودک و نوجوان) یا HABU (کودک) پیگیری کرده‌اند. و توانبخشی جوانان) ). نتیجه این است که خانواده ها بخشی از یا در بدترین حالت تمام درآمد خود را از دست می دهند.

طبق بخش 9-16 قانون تامین اجتماعی نروژ، هنگام درخواست کمک هزینه مراقبت، باید گواهی پزشکی از یک پزشک در خدمات بهداشتی تخصصی ارائه دهید. BUP و HABU بخشی از خدمات بهداشتی تخصصی هستند. پزشک عمومی نمی تواند گواهی پزشکی برای درخواست کمک هزینه مراقبت بنویسد. هر دو بیماری جسمی و روانی حق دریافت کمک هزینه مراقبت را می دهند.

بسیار جدی است که خانواده ها از فرصت های درآمدی خود محروم می شوند زیرا پزشکان در BUP و HABU از نوشتن گزارش های پزشکی خودداری می کنند، اغلب به دلیل آنچه که ما تصور می کنیم دانش کافی در مورد این قانون نیست، یا به این دلیل که کودک دیگر پیروی نمی کند. در سرویس بهداشتی تخصصی اما این واقعیت که کودکان در سرویس بهداشتی تخصصی پیگیری نمی‌کنند به این معنی نیست که کودکان سالم هستند یا چالش‌هایی ندارند که می‌تواند باعث ایجاد حق کمک هزینه مراقبت برای والدین شود.

هم هیئت مرکزی و هم خدمات پشتیبانی در Løvemammaene سوالات روزانه در مورد کمک هزینه مراقبت دریافت می کنند. نیاز به پول مراقبت می تواند دلایل مختلفی داشته باشد. با این حال، می بینیم که تعداد قابل توجهی از پرس و جوها به فقدان مدارک از BUP مرتبط است، یا به این دلیل که کودکان به طور کامل معاینه و ترخیص شده اند، یا به دلیل امتناع پزشک از نوشتن گواهی پزشکی. تعدادی از پرسش‌ها به HABU مرتبط است، اما بزرگترین چالش این است که کودکانی که مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند مرخص می‌شوند و در نتیجه فاقد نقطه تماس در خدمات بهداشتی تخصصی هستند.

ما این تصور را داریم که BUP در بسیاری از موارد فاقد درک قوانین مربوط به کمک هزینه مراقبت است و/یا اینکه آنها نوشتن چنین اظهارنامه ای را وظیفه خود نمی دانند. 

به عنوان نمونه می توان به موارد زیر اشاره کرد: 

• BUP گزارش پزشک را چاپ نمی کند زیرا کودک مرخص شده / به طور کامل معاینه شده است
• BUP می گوید که کمک هزینه مراقبت فقط یک ترتیب انتقالی است
• BUP به والدین می گوید که آنها حق دریافت کمک هزینه مراقبت از کودک را ندارند
• BUP می گوید که کمک هزینه مراقبت فقط برای خانواده های دارای فرزندان جدی است
• بیمار جسمی

در عمل، قوانین مربوط به کمک هزینه مراقبت به این معناست که کودکانی که به دلیل بیماری/شرایط خود، باید تحت نظارت و مراقبت مستمر در تمام یا بخشی از روز باشند، مجبور نباشند به حال خود رها شوند، زیرا والدین/مراقبان این کار را دارند. برای رفتن به سر کار تمرین امروزی در BUP، و تا حدی در HABU، به این معنی است که کودکان از روزی به روز دیگر ممکن است خطر کنند که دیگر مراقبی نداشته باشند، زیرا والدین/مراقبان مجبور به بیرون رفتن از کار شده‌اند، که به‌عنوان مثال یک خطر ایمنی عمده را در پی خواهد داشت. برای کودکانی که به خود آسیب می رسانند، کودکانی که قصد خودکشی دارند، کودکان دارای اضطراب شدید، روان پریشی و غیره. در بدترین حالت ممکن است جان ها از دست برود. رها کردن کودکی که به دلیل بیماری/وضعیتش نیاز به مراقبت و نظارت دارد تا خودش را تامین کند زیرا BUP و HABU از نوشتن گزارش پزشک در زمانی که شرایط کمک هزینه مراقبت وجود دارد خودداری می‌کنند، بنابراین به معنای نقض جدی حقوق بشر در مورد ادعای کودک است. در مورد حمایت، نقض اصل منافع کودک، و اطمینان عمومی حقوقی برای کودکان این امر اعمال می شود.

کودکانی که دارای سایر بیماری‌ها/شرایط جدی کمتر حاد هستند که نیاز به مراقبت و نظارت دارند نیز در معرض خطر بدتر شدن بیماری/شرایط هستند، اگر زمانی که مراقبان مجبور به رفتن به سر کار شوند، به حال خود رها شوند. این می تواند پیامدهای گسترده ای هم برای خود کودک، خانواده کودک و هم برای جامعه اطراف داشته باشد.

در قانون اطفال 30 از جمله بیان شده است که "کودک نباید مورد خشونت قرار گیرد یا به گونه ای رفتار شود که سلامت جسمی یا روانی او در معرض آسیب یا خطر قرار گیرد.". نیاز کودک به حمایت و مراقبت از چندین مفاد کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل متحد ظاهر می شود. حق مراقبت به وضوح در ماده 3 شماره 2 بیان شده است. علاوه بر این، بند 104 قانون اساسی بیان می کند که در تمام تصمیمات مربوط به کودکان، بهترین منافع کودک باید در نظر گرفته شود.

امتناع از نوشتن گواهی پزشکی به طوری که مراقبین حتی فرصت درخواست کمک هزینه مراقبت از NAV را نداشته باشند، در عمل می تواند به این معنی باشد که BUP/HABU کودکان را با دقت زیاد و نظارت نیاز به همراه داشتن یک مراقب را رد می کند و با این کار ترک می کند. این بچه ها به خودشان رسیدگی کنند. با این حال، ما به تجربه می دانیم که والدین فرزندان بیمار خود را به حال خود رها نمی کنند و از کار/درآمد منصرف می شوند، و بنابراین رویه فعلی بیشتر یک تله فقر برای این خانواده های آسیب پذیر است.

برای آن دسته از کودکانی که دیگر پیگیری در سرویس بهداشتی تخصصی ندارند، گرفتن گواهی پزشک برای والدین نیز چالش بزرگی است. از آنجایی که پزشک عمومی نمی تواند گواهی پزشکی بنویسد، آنها باید به سرویس بهداشتی متخصص ارجاع داده شوند، که باید ارجاع را ارزیابی کند، یک مشاوره تلفنی یا قرار ملاقات تنظیم کند و سپس این گواهی پزشکی را بنویسد. این امر برای هر دو طرف وقت گیر است، دست و پا گیر و اتلاف عظیمی از منابع در یک سرویس بهداشتی تخصصی که از قبل به سختی تحت فشار قرار گرفته است.

مراقبانی که بدون پیوست کردن گواهی پزشکی به NAV برای کمک هزینه مراقبت مراجعه می کنند، به طور خودکار رد می شوند. این بدان معنی است که NAV ارزیابی واقعی از برآورده شدن شرایط کمک هزینه مراقبت انجام نمی دهد و مراقبان در چنین مواردی نیز امکان تجدید نظر واقعی ندارند.

بدینوسیله از مدیر دولتی درخواست می کنیم که یک سند راهنمایی برای BUPها و خدمات توانبخشی کشور تهیه کند که در آن توضیح دهد که وظایف آنها در نوشتن گواهی پزشکی چیست. خواهشمندیم به این نکته توجه شود که مراقبین در صورت داشتن شرایط غیر از این، حق دریافت گواهی پزشکی را دارند. ما همچنین از مدیر دولتی می خواهیم که توجه خود را به این واقعیت جلب کند که امتناع از نوشتن گواهی پزشکی نقض جدی قطعیت قانونی است، زیرا این تنها راهی است که مراقبان می توانند فرصت واقعی برای درخواست کمک هزینه مراقبت از NAV داشته باشند. مقررات جاری

با احترام
Løvemammaene